Biografie

“Ontroerende teksten, maar ook lyrisch en recht voor z’n raap, vol scherpe melancholie.

Beatrice heeft een warme sensuele stem en een vanzelfsprekende dictie.

Ze schuwt het experiment niet en combineert pop, jazz en soul met het Nederlandstalige lied. Met haar lapsteel-gitaar op haar schoot zingt ze de polder-blues zo bedwelmend dat ze je bij de keel grijpt en niet meer los laat.” (NRC)

 

Na een samenwerking met Maarten van Roozendaal en Bob Fosko op de Parade koos Beatrice na jaren in diverse Engelstalige bands te hebben gespeeld zoals Many More (2e plaats Grote Prijs van Nederland '85) Fishhospital, Beeswamp, Miss Bee Spoiled & the Lotus club, Corrie en de Grote Brokken, Swampsisters, voor haar moerstaal. Ze schreef nieuwe Nederlandstalige liedjes en boekte Studio 150 in Amsterdam om het album Langzaam Los (2006) op te nemen met oa. gitarist René van Barneveld, Maarten van Roozendaal, Wouter Planteijdt, Martijn Bosman, Zapp string quartet, Rob Stoop e.a.

Hierop ook het duet Langzaam Los met Van Roozendaal die ook de tekst van Oude Liefde Stinkt aanleverde. Het album zorgde voor lovende kritieken, televisie en radio optredens.

Hard en Hoofd in 2009 is geproduceerd door Jakob Klaasse. Het lied Doof Licht is een samenwerking met Paul de Munnik

en Mijn Spel schreef Beatrice samen met gitarist/zanger Marcel de Groot met wie ze later een muzikaal duo vormt. 

 

Na drie theatertournee ‘s, een luisterboek met Thomas Verbogt (Het Toeval Dat geluk Heet) en een succesvolle tournee met Marcel de Groot (Voor we verder gaan) besloot ze om wederom met een band de studio in te gaan; Heelhuids. 

Gitarist Tim Eijmaal zorgde voor de sfeervolle arrangementen, de zeventiger jaren Soul-sound à la Al Green vermengd met New Wave invloeden of een 40 jaren nachtclub jazz sfeer. Ook Mellotron en strijkers ontbreken niet.

Op dit album eigen composities en samenwerking met o.a. de dichters Jean Pierre Rawie en F. Starik en Caroline Ligthart.

Beatrice maakte de bewerkingen van beroemde songs van Nick Cave - Where the Wild Roses Grow, Kris Kristofferson - Help Me Make It Through The Night en een bluesy ode aan souldiva Etta James met de Nederlandse vertaling van At Last. 

 

"Zie en hoor mijn liedjes aan als een schilderijtje; kleuren, sferen en ineens een harde scherpe penseelstreek. Of het nu groot verdriet, boosheid, geluk of verlangen is, ik start bij één zin en een paar akkoorden op gitaar en vandaaruit ontstaat een heel verhaal. In die zin ben ik een soort Nederlandstalige chansonnière; ik vertaal emotie naar een lied en draag dat uit. Maar dan vanuit een Blues en Soul traditie".

 

Met het programma Electric Lady brengt Beatrice een hallucinerende ode aan Jimi Hendrix die in 2015 precies 45 jaar geleden overleed. Ze bewerkte en vertaalde stukken van Hendrix tot verrassend sensuele en psychedelische klank-poëzie.

 

"Op jonge leeftijd al was ik gefascineerd door Hendrix die die zwarte Blues muziek deed versmelten met Soul en Rock. Ik was als door bliksem getroffen door zijn enorme passie, extraverte podiumpresentatie en zijn virtuoze gitaarspel.

Zijn sensationele manier van spelen, de akkoorden, de overweldigende sound en zijn performance zijn nog steeds uniek.

Het idee om iets met dit fenomeen te doen bleef maar door mijn hoofd spoken, maar het mocht niet gewoon naspelen zijn maar moest een eerbetoon worden." aldus van der Poel. 

 

Electric Lady ging op 18 oktober 2015 officieel in première in De Kleine Komedie in Amsterdam en was t/m mei 2016 te zien in de Nederlandse theaters. Thomas Verbogt schreef de backstage-teksten.

In 2016 verscheen ook een dubbel EP Electric Lady met 6 eigen songs geinspireerd op het werk en leven van Hendrix en 3 vertaalde hits van Hendrix. Ook is er een USB stikkie verkrijgbaar met de liveopnames.

Het theaterconcert ontving lovende recensies van Volkskrant****  Parool**** NRC***.

 

Eind 2017 verscheen Montere Weemoed

Aanleiding is de literaire voorstelling die ze samen maakte met auteur Thomas Verbogt (o.a. nominatie Libris prijs). Alle 11 teksten en muziek zijn geschreven door Beatrice zelf, op gitaar of op haar lapsteel uit 1936. Met uitzondering van het gedicht PLAS van de overleden dichter en tv presentator Wim Brands waar ze de muziek voor schreef.

Tim Eijmaal arrangeerde, mixte en produceerde. Verder werkten mee bassist Thijs vermeulen, drummer Daniel van Dalen en pianist Marcus Olgers. 

 

Zeg t Dan is een knipoog naar Muddy Waters - I’m a man, de bLues gaat over het onvermogen iets te kunnen uitspreken.

Ik heb nu eenmaal Blues In Mijn Buik. Het titellied Montere Weemoed is als soort fotoboek met mijn herinneringen aan vroeger.

Ieder jaar wordt de melancholie sterker. Terug gaat over het leven en afscheid, tijdelijk of voor altijd.

De muziek voor het gedicht van Wim Brands, Plas schreef ik op verzoek van zijn vriend Thomas Verbogt en de weduwe van Wim. Het gedicht gaat over zijn zeer moeizame relatie met zijn vader. Het is heftig en gaat over de dood.

Als Ik Mijn Liefje kus gaat over hoe ijskoud de zomer wordt als de liefde dooft.

En een lied over de stad waar ik al ruim 30 jaar woon; Donker Amsterdam waar ik stiekem kan genieten van de duistere kant…

Lange Benen Man is buitenbeentje, ik schreef het omdat mijn lief zulke lange benen heeft en ik wilde een beetje een monter en Meters-achtige track. Deze stond er in 1 take op. 

Ach, luister maar gewoon, je kan het verstaan.“

 

Beatrice is naast zangeres/songwriter ook stem-actrice. Ze leest luisterboeken voor van o.a. Astrid Holleeder - Judas / Dagboek van een getuige, Liane Moriarty,  Nicci French, Simone van der Vlugt, Saskia Noort, Diana Gabaldon, Astrid Lindgren. Voor John Green - Een Weeffout In Onze Sterren ontving ze de Luisterboek Award voor het beste luisterboek van 2015: